U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

***   gedachtenrimpels   ***

communicatie

 
in mijn ontdekkingsreis naar communicatie
struikel ik herhaaldelijk over heuveltjes van verschil
val ik constant over de golven van de stem
sta ik gehoorzaam op om te luisteren
 
in mijn strijd voor vrije meningsuiting
zit ik gevangen in een vultrechter van emoties
raak ik beklemd tussen de filters van het gehoor
sta ik stilletjes op om te schreeuwen
 
verschil tussen horen en zien
hoorbare woorden en zichtbare woorden
hoorbare woorden die vluchtig gevangen worden
zichtbare woorden die gevangen zijn in de vlucht
 
hoorbaar is
de kracht van de stem
de snik van emotie
de geur van de adem
de snelheid van je hart
 
zichtbaar is
de energie van herkenning
de stilte van de spanning
de kleur van de keuze
de rust van je ziel
 
uit de wolk van vluchtige woorden
pluk je die kleuren die je beangstigen
en tel je de blaadjes één voor één
uit de regen van gevangen woorden
bevrijd je de kleuren van de regenboog
en tel je keer op keer
 
vluchtige woorden dragen de stem van emotie
gevangen woorden hebben de rust van herkansing
vluchtig worden om weg te vliegen in alle vrijheid?
gevangen worden om opnieuw  te worden beoordeeld ?
 
gevangen vrijheid
tegenstrijdigheden met een betekenis
betekenis kan je kiezen in alle vrijheid
het teken is er
hoe je die invult is afhankelijk
van jouw kleur, jouw filter, jouw trechter, jouw gevangenschap
 
wat ik kies?
de stilte van het zichtbare
de rust van de vangst
de kans van de stille rust
de kans om gezien te worden
de kans om uit te leggen
de kans om niet doof te worden……
 
ik kies vrijwillig voor de gevangenschap van het geschreven woord
om dat wat vrij gewillig en vluchtig gesproken wordt te (k)luisteren
 

taal

 
dit is mijn taal..
mijn stille tocht…
in stilte opgetogen
wil ik be-reiken
 
ik wil
je zegen om te zeggen
je weten tussen de wetten
met je chillen zonder killen
met je rappen om rapper te kunnen verstaan
 
je sussen met broederliefde
je omarmen om te verrijken
met je dollen zonder dolen
met je wijzen om slimmer verder te gaan…
 

doof

ben wel doof maar niet gestoord...
kan haar lippen nog steeds lezen
hoewel....

was ik nou een trouw maatje ....
of vind ze me een traumaatje....

moest ik nog de afwas ....
of gaf ze te kennen dat ik af was....

doe ik mijn koffie nou in een theepul....
of morste ik op haar....

en wilde ze dat ik de zeep navul...
of...

ik denk dat ik haar maar hou... eueuh van haar hou.....
dus kan ik maar beter schrijven en/of smessen......

mogelijk

 
als een boom
zijn wortels in de lucht graaft
en zijn takken in de aarde graait
is hij dan …
ondersteboven binnenstebuiten?
of is de boom op zoek
naar meerdere mogelijkheden….
 

family

 
we zijn in de herfst van ons leven
bladeren verlaten onze twijgen
verouderde takken breken af
onze stammen ontsproten uit de wortels
van onze verre naaste voorouders
een massieve stamboom met verstrengeling

als alle bomen om je heen wegvallen
als je zonder bomen geen bos meer ziet
als de jonge stammetjes geen kans meer krijgen
als het verleden geen heden meer biedt
laat ons dan dichter bij elkaar komen


laat ons luisteren naar elkaars geritsel
laat ons leunen op elkaars kracht
laat ons voeden met elkaars wijsheid
laat ons hoeden voor elkaars smart
laat ons..... ons zijn...

vergeef de houthakkers met hun bijl
aan wie wij hun handvat gaven
verlicht de dagen met vuur
wat wij voeden met onze handen
bouw beschutting boven onze hoofden
om alle stormen en tsunami's te weerstaan

laten we de sporen van onze voorlopers volgen
onze bagage achterlatend in het mos
hand in hand zoals in onze belofte
die we deden in de afscheidsweek van mams
zoals werd voorgedaan door de gedrevenheid van pa
laat ons..... ons zijn....
 

rimpels

 
je woorden zijn anders
ze zijn niet meer rechtstreeks voor mij
ze worden omgeleid

net zoals je gesproken woorden
je geluidssymbolen
ondersteund met emotieklanken
nadrukkelijk met miljoenen verwijzingen
uitgelegd met triljarden handgebaren
doorgeschoven met dramatiek...

gesproken woorden
worden van hun plek gehaald
gefocust op hun betekenis
weggerukt uit hun verband
veroorzaken een omleiding

geschreven woorden
hebben hun vastigheid
zijn gewikt en gewogen
verzekerd van een herkansing
geschikt en doorgezonden

ze veroorzaken
net als iedere touch
een rimpel
alleen al het kijken ernaar
geeft een verandering

ik wil de stilte gebruiken
om de rimpels de rust te geven
zodat het geen tsunamis worden
ik wil stil zijn
geen rimpels veroorzaken
ik wil stilletjes
mijn krachten vinden
om te sussen
ik wil heel stil.....

maar soms moet ik kuchen
en probeer ik dat te dempen
in een strand van zand
en worden het japanse tuintjes
met bevroren rimpels
die oneindig langzaam
toch jouw oevers bereiken

waar jij kijkt vanuit jouw invalshoek:
als jij kijkt naar de mazen in het net
kijk ik naar de draden die de mazen vormen
2 ogen die naar hetzelfde kijken
en een 3e dimensie scheppen
die niet altijd begrepen wordt
waarvan niet altijd de bedoeling duidelijk is

soms is het ene oog omfloerst
of het andere vol van tranen
discrepantie zal er altijd zijn
dat maakt het verschil

je hart zit trouwens niet links
noch in het midden
maar links van het midden
net als de waarheid?
is dat het verschil?
is dat de touch?
is dat wat ik moet zijn?
veroorzaker van rimpels?
of verstoorder van rimpels?

nee nee
ik hoef geen ant-woorden
het zijn slechts woorden
die mijn daden ver-woorden - ver-rimpelen - -

stil maar
ik zal nu zoet naar bedje gaan
stilletjes luisteren onder mn dekentje
naar het geruis van mijn gedachtenrimpels....

human

 
do you have to be a girl, to make up your mind
or a boy to manicure my thoughts?
 
should you be a she, to be the daily hero
or a man to boycot sensibility?
 
are you a lady to make a gentlemen's agreement
or female to send yourself an email?
 
do you have to be human... to understand mankind...?
 

zin

 
woorden zijn omgeven door stilte
samen vormen zij de zin
 
als je de zin ziet... vormt het een kreet
 
wat als je mn kreet negeert
wat als de zin geen verhaal meer haalt
wat als ..... je zelf niet begint
 
voor je verzint.....

verzinkt...............
 

dichter

 
ben ik als dichter dichterbij
als je ziel zieliger voelt
en je hart harder klopt?
 
ben ik als fantast fantastisch
als ik mijn fanatieke fans aftast
en hun fantasieën transponeer?
 
ben ik als bastaard best aardig
als mijn aard gebarsten is
en ik mijn best blijf doen?
 
ben ik dan die fantastische bastaard
die dichterbij zou willen komen
om met hart en ziel
jouw beste dichter te worden?
 

poëet

 
of ben ik misschien een poëet
die aan je zielleklanken vreet
of schrijf ik dan als poweet
die nooit de spiegel vergeet
of werd ik een profeet
zodra ik het onverwachte vermeed
of toch maar een proleed
die professioneel de pijnen weg sneed?
 
want ik smeet en smeed
tot mijn letters zijn zin weet
want ik vrees en frees
tot ik jouw woorden lees
want ik wis en wist
wat het meest wordt gemist
want ik dicht en dicht
totdat ik mijn hart verlicht…..
 

luchtig

 
is de lucht opgelucht
als wolken verwelken
is mijn zucht zachter
als het geweten weet
 
is een slager geslaagd
bij het vinden van je ziel
zit een bakker gebakken
als zijn deeg gedoogd wordt
 

vluchtig

 
soms zijn mijn gedachten zo vluchtig
dat ik ze niet meer kan vangen
vangen in woorden
die ik naar je toe wil sturen
 

zin-vorming

 
klinkers klinken het best
als ze medeklinkers hebben….
(of als er een houten kop over heen dendert…)

om samen een optocht te vormen
die zin geeft aan het bestaan
van een verhaal
 

woordenwisseling

 
wij hebben woorden
zodat we de zin zien
van onze gemeenschappelijke wandeling
op elkaars stippeltjespad
 
(voor lydia)
 

wat als..

 
wat als ik je niet meer zie
zijn de elfjes en eekhoorntjes dan ook niet meer zichtbaar
 
wat als ik je niet meer hoor
zijn de radiogolven in mijn hoofd dan ook verdwenen
 
wat als ik je niet meer ruik
proef ik dan geen bloemen of kruiden meer
 
wat als ik je niet meer proef
voel ik  dan nog wel je aanraking 
 
wat als ik je niet meer voel
zijn de wolken om mijn hoofd dan verdwenen
 
wat als er geen evenwicht meer is
val ik dan eindelijk van mn stokje
 
wat als ik niet meer kan bewegen
ben ik dan nog wel bij zinnen
 
wat als de wereld net zo vol is als wij
is er dan nog plek voor een woordenwisseling

(voor lydia)

groei

 
ik vlieg
op mijn fantapijt
door jouw bladerkruin

zonder spijt

ik zwem
met mijn snorkel
door jouw fruitwater
zonder gordel

ik ren
op mijn steunzolen
door jouw sluierwolken
zonder rond te dolen

ik groei
 
                                                                (voor lydia)
 

ademloos


ik zag op straat een kleine meid
verbaasd, want ze was haar adem kwijt
maar lachte verrast toen ze met een diepe zucht
de wolkjes weer terug zag in de friskoude lucht......
 
 
even later hoorde ik dat een fijne, lieve, oude vriendin tevreden was ingeslapen...
ik zal haar missen want ze was een prachtige bloem in mijn boeket van bijzondere mensen
 
                                        (voor Zus + 2013 25 januari)

strand 13

 
ik zat op een prilfrisse zonochtend op het strand
en genoot van het surfen op mn netvlies gebrand:
 
’n oma rennend achter een vluchtende bal
want opa gaf m gezwind een zuchtende knal
vissers hangend aan hebberige hengels
de zee binnenhalend als bezitterige bengels

’n meisje met schaatsen op rolletjes
blies kleurrijke spetters in glazen bolletjes
’n kranige kraan op ’n bubbelende boot
om eventueel te peddelen bij watersnood

’n oranje vlek eenzaam te boeien
meedogenloos aan ’t zwemwater knoeien
’n eenzame vlieger in de blauwe lucht
dansend op de regelmaat van de zeezucht
 
nieuwsgierige ogen achter venijnig glas
onderzoekend of ik wel in orde was
’n rose jasje met wapperende vlechtjes erachter
huppelend over zandrolletjes maakte me zachter

’n chocoladebolletje boven witte billetjes
uit de wind genietend, heel stilletjes
’n kraai kraaiend van hongerig plezier
want ik deelde vrijgevig m’n broodje in vier

eigenwijze blaadjes van gelijnd papier
gaan ongevraagd vrijmoedig aan de zwier
’n treurig trekkende hijgende hond aan de lijn
jaloers zuchtend op die andere zonder verlatingspijn
 
’n witte schim met zwarte puzzelvlekken
dartelt heen & weer om z’n wasbeurt te rekken
’n zwarte kruimeldief springend van paal naar paal
maar een ander gaat vliegensvlug ermee aan de haal

’n duizelingwekkende dame strekte zich in de zon
ze vond het geen zonde dat dat zomaar kon
’n donzig wolkje autistisch op de vlucht
loste zich op met een intens diepe zucht

’n schuimbekkend schip zwoegt zwijgend voort
snijdt slinks kaarsrecht door t water zoals t hoort
’n natte herder jagend achter n frisbee’
als ie struikelt … dan mist ie
 
’n kinderfiets denderend over het ribbelzand
zijn schaterlach vertoont ’n verloren voortand
’n snelle sloep veroorzaakt deining aan het strand
boze wolfgolven achtervolgen elkaar op verbeten afstand

’n glimmende leuning volgt in blind vertrouwen de traptreden
zonder zijn ondersteuning ben je echter zo beneden
twee beteugelde strandpaarden met gevlochten staart
trokken hun fietsende begeleider voort in zwieberende vaart

zilver glinster in het water, smachtend zoet
verwarmt het goud in m’n bruisend bloed…
 

kus

een zoen van een bloem wordt een kro-kus ..
gekleurd door de rust van de winter
geboren met de belofte van de lente
genietend in de omhelzing van de zomer
schuilend tussen het gedachtenboeket
in de palmen van je hart ..

uitdaging

 
soms gebruiken we woorden anders dan we zouden bedoelen...
want vloeken we kut of stoppen we met cut zeggen?
zelfs in de openheid van facebook zit de val van fakebook
kom, we gaan... en we bellen wel....
 
ik daag je uit
om mee te zoeken naar diepzinnige tegenstellingen,
woordspelingen en zelfverzonnen wandtegels.....
ik daag je uit
om bewuster de zin te vinden
en stil te staan bij de stappen die je zet
 

... ik ben liever de lul
dan dat ik een klootzak word