dichter bij

taal

luchtig

vluchtig

communicatie

lichtig

boom

in mijn ontdekkingsreis naar communicatie

struikel ik herhaaldelijk over heuveltjes van verschil

val ik constant over de golven van de stem

sta ik gehoorzaam op om te luisteren

 

in mijn strijd voor vrije meningsuiting

zit ik gevangen in een vultrechter van emoties

raak ik beklemd tussen de filters van het gehoor

sta ik stilletjes op om te schreeuwen

 

verschil tussen horen en zien

hoorbare woorden en zichtbare woorden

hoorbare woorden die vluchtig gevangen worden

zichtbare woorden die gevangen zijn in de vlucht

 

hoorbaar is

de kracht van de stem

de snik van emotie

de geur van de adem

de snelheid van je hart

 

zichtbaar is

de energie van herkenning

de stilte van de spanning

de kleur van de keuze

de rust van je ziel

 

uit de wolk van vluchtige woorden

pluk je die kleuren die je beangstigen

en tel je de blaadjes één voor één

uit de regen van gevangen woorden

bevrijd je de kleuren van de regenboog

en tel je keer op keer

 

vluchtige woorden dragen de stem van emotie

gevangen woorden hebben de rust van herkansing

vluchtig worden om weg te vliegen in alle vrijheid?

gevangen worden om opnieuw  te worden beoordeeld ?

 

gevangen vrijheid

tegenstrijdigheden met een betekenis

betekenis kan je kiezen in alle vrijheid

het teken is er

hoe je die invult is afhankelijk

van jouw kleur, jouw filter, jouw trechter,

                                                       jouw gevangenschap

 

wat ik kies?

de stilte van het zichtbare

de rust van de vangst

de kans van de stille rust

de kans om gezien te worden

de kans om uit te leggen

de kans om niet doof te worden……

 

ik kies vrijwillig

voor de gevangenschap

van het geschreven woord

omdat wat vrij gewillig

en vluchtig gesproken wordt

te (k)luisteren

ben ik als dichter dichterbij

als je ziel zieliger voelt

en je hart harder klopt?

 

ben ik als fantast fantastisch

als ik mijn fanatieke fans aftast

en hun fantasieën transponeer?

 

ben ik als bastaard best aardig

als mijn aard gebarsten is

en ik mijn best blijf doen?

 

ben ik dan die fantastische bastaard

die dichterbij zou willen komen

om met hart en ziel

jouw beste dichter te worden?

dit is mijn taal..

mijn stille tocht…

in stilte opgetogen

wil ik be-reiken

 

ik wil

je zegen om te zeggen

je weten tussen de wetten

met je chillen zonder killen

met je rappen om rapper te kunnen verstaan

 

je sussen met broederliefde

je omarmen om te verrijken

met je dollen zonder dolen

met je wijzen om slimmer verder te gaan…

is de lucht opgelucht

 

als wolken verwelken

 

is mijn zucht zachter

 

als het geweten weet

 

is een slager geslaagd

 

bij het vinden van je ziel

 

zit een bakker gebakken

 

als zijn deeg gedoogd wordt

soms zijn mijn gedachten zo vluchtig

 

dat ik ze niet meer kan vangen

 

vangen in woorden

 

die ik naar je toe wil sturen

ben ik misschien een poëet

die aan je zielleklanken vreet

of schrijf ik dan als poweet

die nooit de spiegel vergeet

of werd ik een profeet

zodra ik het onverwachte vermeed

of toch maar een proleed

die professioneel de pijnen weg sneed?

 

want ik smeet en smeed

tot mijn letters zijn zin weet

want ik vrees en frees

tot ik jouw woorden lees

want ik wis en wist

wat het meest wordt gemist

want ik dicht en dicht

totdat ik mijn hart verlicht…..

als een boom

 

zijn wortels in de lucht graaft

 

en zijn takken in de aarde graait

 

is hij dan …

 

ondersteboven binnenstebuiten?

 

of is de boom op zoek

 

naar meerdere mogelijkheden….

met n scheutje zonlicht

 

en n vleugje hemelkleur

 

verlicht ik

 

mijn volgende stap….

pad

als ik dood ben

laten ze me dan

niet omhakken

ontdoe me van mijn takken

maar laat me

wijdbeens geworteld op mijn plaats

 

zodat kinderen in me klimmen

hangen aan mn neus

kruipen in mn oren

balanceren op mn armen

bouwen op mn schouders

snijen in mn benen

springen op mn tenen

 

als ik dood ben

laten ze me dan ..

laat me

klink

klinkers klinken het best

 

als ze medeklinkers hebben….

 

(of als er een houten kop over heen dendert…)

 

om samen een optocht te vormen

 

die zin geeft aan het bestaan

 

van een verhaal

..

-- en elk papiertje is een wolkje

 

voor woorden met een gouden randje

 

voor letters op hun kantje

 

ze brengen mijn gedachten

 

ginds naar mijn volkje --

..

wolkje

het zijn niet de woorden die je kiest

 

maar de toon waarmee je ze verstuurt

 

of de melodie die je gebruikt .....

 

... ik vang ze in stilte

 

om je masker te begrijpen

 

je gedachten te horen ...

stil

vlinders

de vlinders in mijn buik

 

zijn verdwenen

 

ze dwarrelen nu

 

door mn hoofd

 

 

herinneringen

 

met fleurige vleugels

 

de liefkozingen

 

nog niet gedoofd

ik herken zoveel dingen in je

het liefst niet willen praten

en je verstoppen voor de pijn

in de wereld en in jezelf

 

de verwondering van de kleine liefdes

de hoop op groei in het kunnen zijn

je geloof voor verantwoorde verandering

het verlangen naar (h)echte (h)erkenning

 

je raakt verward door alle antwoorden

die nog niet de jouwe zijn

je raakt verstrikt in jouw beperkingen

die meestal van een ander zijn

 

dus wat ik je nog zeggen wilde

 

alles ligt in jou verscholen

dus zoek het niet bij een ander

laat je eigen wonderlijk hart vullen

met wat jouw gedachten voelen

 

gebruik de wereld om je heen

om te herkennen wat je zou willen weten

zodat je keuzes gemakkelijker worden

in het bewust zijn van jouw bestaan

 

maar wat ik je nog zeggen wilde

 

ik laat je

zoals je voelt in jouw zijn

ik wacht op je

als je herkent in mijn zijn

ik voedt je

met mijn stiltes om je kreten te horen

ik ben er...

gewoon als een (onbeh)ouwe trouwe stiefvriend...

wat als ik je niet meer zie

zijn de elfjes en eekhoorntjes

dan ook niet meer zichtbaar

 

wat als ik je niet meer hoor

zijn de radiogolven in mijn hoofd

dan ook verdwenen

 

wat als ik je niet meer ruik

zijn er dan geen

bloemen of kruiden meer

 

wat als ik je niet meer proef

voel ik dan nog

wel je aanraking

 

wat als ik je niet meer voel

zijn de wolken

om mijn hoofd dan vergeten

 

wat als er geen evenwicht meer is

val ik dan eindelijk

van mn stokje

 

wat als ik niet meer kan bewegen

ben ik dan nog

bij zinnen

 

wat als de wereld net zo vol is als wij

is er dan nog plek

voor een woordenwisseling

wij hebben woorden

 

zodat we de zin zien

 

van onze 

 

gemeenschappelijke wandeling

 

op elkaars

 

stippeltjespad

 

...........

woorden

soms krenk ik je door eerlijkheid ..

soms kwets ik je met een leugen ..

soms verwond ik je met mijn levensvreugde ..

soms geef ik verdriet door gekozen woorden ..

 

als ik je pijn doe schrik ik

en raak ik verward in emoties

ik zou juist willen helen :

je beter laten voelen, je beste ik laten verschijnen ..

ik gebruik woorden die n andere taal lijken ..

ik word gauw ongeduldig en voel me machteloos ..

 

communicatie is mijn moeilijkste woord ..

zolang ik met mezelf praat voel ik tevredenheid ..

tevreden met wat ik heb .. nu, in het heden ..

en laat los wat ik niet (meer) heb ..

 

woorden overbrengen naar de wereld

met de bedoeling om je alert te maken

of op zn minst je te raken ..

geeft verwarring ..

en verstoort mn tevredenheid ..

 

ik zoek de stilte in mezelf

met woorden die je zouden moeten raken

je zou me kunnen vinden

in de woorden die ik achterlaat

op mn website(s), mn geschriften, mn gesprekken .

.

communicatie is een woordenwisseling ..

tussen meer dan 1 wezen ..

wat als

.

soms

...

...

wat ik je nog zeggen wilde ...

150905